VEERLE

Van Gent

Drie broden en een gans

Over de vermoedelijk rond 750 gestorven Veerle (Faraïldis/Pharaïldis/Veerhilde) van Gent bestaan drie legendarische Vitae van na de 11e eeuw. In een daarvan wordt ze gekoppeld aan het gezin van de hertog van Lotharingen uit tweede helft 7e-eeuw, eerste helft 8e-eeuw. Zo kwam men ook tot een schatting van haar sterfjaar.
Veerle werd tegen haar zin uitgehuwelijkt aan een zekere Guido. Ze werd slecht behandeld, zowel omdat ze maagd wilde blijven als omdat Guido zich ergerde aan Veerles nachtelijke bezoeken aan de kerk. Na Guido's dood leefde ze als maagd en wijdde zich aan boetedoening en gebed.
Legendes vertellen dat zij eens drie broden van een hebzuchtige boerin die ze niet met de armen wilde delen in stenen veranderde en dat zij een tegen haar wil geslachte gans weer tot leven wekte.
Ze werd al vanaf de 9e eeuw vereerd. Haar relieken zijn grotendeels in de Sint-Baafskathedraal in Gent, van welke stad zie ook patrones is.

Het Barokpoortje met Sint-Veerle in Gent is vermoedelijk afkomstig van het voormalige gesticht voor weesjongens, de zogenaamde Kulders, aan het Bisdomplein, en werd circa 1913 aan de voet van de Kraanlei geplaatst als achterpoortje van een huis. Het dateert uit de tweede helft van de 17de eeuw. We zien Veerle met een vorstelijke kroon op haar hoofd en drie broden (of stenen?). Aan haar voeten staat een gans.

Veerle van Gent (1650-1700)
Beeldje
Gent - Sint-Veerleplein