REMBRANDT

Visioen zonder engel

Het bovenkleed dat bij de priesterschort hoort, moet in zijn geheel van blauwpurperen wol gemaakt worden. De halsopening komt in het midden en wordt afgezet met een rand die net zo geweven is als die van een wapenrok, om inscheuren te voorkomen. Op de hele zoom moet je granaatappels van blauwpurperen, roodpurperen en karmozijnrode wol aanbrengen met gouden belletjes ertussen, steeds om en om een gouden belletje en een granaatappel. Aäron moet dit bovenkleed dragen wanneer hij dienstdoet. Wanneer hij het heiligdom binnengaat om voor de HEER te verschijnen en wanneer hij weer naar buiten komt, moet het geluid van de belletjes te horen zijn, anders zal hij sterven.
^{(Exodus 28:31-35)}

De hogepriester is op dezelfde manier gekleed, zonder een van de hierboven genoemde kleren achterwege te laten. Maar daar overheen draagt hij nog een tuniek van een hyacintblauwe stof. Dit kleed, dat in onze taal meëir wordt genoemd, reikt eveneens tot de voeten. Het wordt om het middel samengebonden door een ceintuur die is versierd in dezelfde kleuren als die welke de eerdergenoemde ceinrtuur zo'n schittering geven, en is met goud doorweven. Langs de onderste zoom van het kleed hangen franjes, die daaraan vastgestikt waren. Ze zijn met grote zorg beschilderd om ze op granaatappeltjes en vergulde belletjes te doen lijken. Ze zijn met een groot gevoel voor schoonheid aangebracht, zodat telkens tussen twee belletjes één granaatappeltje zit en één belletje tussen twee granaatappeltjes. Dit kleed bestaat niet uit twee stukken, met een naad over de schouders en langs de zijden, maar het is uit één stuk geweven met een opening voor de nek, niet dwars, maar in de lengterichting van de borst naar het midden van de rug. Om de onvolkomeneid van de opening aan het oog te onttrekken is er een zoom omheen geweven. Op dezelfde wijze zijn de openingen gemaakt waardoor de handen steken.
[...]
Als hoofddeksel droeg de hogepriester allereerst dezelfde hoed als de andere priesters. Daaroverheen was nog een tweede hoed genaaid, gemaakt van een hyacintblauw borduursel en omgeven door een drievoudige kroon. Boven deze kroon rees een vergulde kelk die erg lijkt op de vorm van een plant.
^{(Flavius Josephus - Joodse Geschiedenis, Boek III, 159-161 en 172)}

De HEER zei tegen Mozes: ‘Vraag aan het hoofd van elk van de Israëlitische stammen om je een staf te geven, twaalf staven bij elkaar: voor elk stamhoofd moet er een staf zijn. Schrijf ieders naam op zijn staf. Op die van Levi moet je Aärons naam schrijven. Leg alle staven in de ontmoetingstent, voor de verbondstekst, waar Ik altijd bij jullie kom. De staf van de man die Ik uitkies, zal gaan bloeien. Zo zal Ik dat voortdurende geklaag van de Israëlieten tegen jullie doen verstommen.’ Nadat Mozes dit aan de Israëlieten had overgebracht, gaf ieder van de stamhoofden hem een staf, twaalf bij elkaar; daaronder was er ook een voor Aäron. Mozes legde de staven voor de HEER, in de tent met de verbondstekst. Toen hij de volgende dag de verbondstent binnenging, zag hij dat de staf van Aäron, de staf van de stam Levi, in bloei stond. Er waren knoppen ontsproten en bloemen ontloken, en de staf droeg rijpe amandelen. Mozes nam de staven uit het heiligdom van de HEER en ging ermee naar buiten. Nadat de Israëlieten gezien hadden wat er gebeurd was, nam ieder zijn eigen staf terug. ‘De staf van Aäron moet je voor de verbondstekst terugleggen,’ zei de HEER tegen Mozes. ‘Die moet worden bewaard als waarschuwing voor dat opstandige volk. Er moet een eind komen aan hun geklaag tegen Mij, anders zullen ze sterven.’ Mozes deed wat de HEER hem had opgedragen.
^{(Numeri 17:16-26)}