VAN GOGH

Pijn

Zo had ik deze keer tijdens mijn ziekte een ongelukje gehad - die lithografie van Delacroix, de Piëta, was met andere bladen in olie en verf gevallen en bedorven. Ik was er verdrietig over - tussen de bedrijven door ben ik toen ermee bezig geweest om die te schilderen en je zult het op een goede dag zien; ik heb er op een doek van 5 of 6 een kopie van gemaakt die, geloof ik, goed aangevoeld is.
[...]
Ik heb soms met de vrouw van de surveillant gepraat en dan zei ze dat ze niet geloofde dat ik ziek was - enfin, dat zou jij op het ognblik ook zeggen, als je me zag werken, mijn geest helder en mijn vingers zo zeker dat ik zonder ook maar een enkele maat te nemen die Piëta van Delacroix getekend heb, waar je toch die vier vooruitstekende handen en armen hebt - gebaren en lichaamshoudingen die niet bepaald gemakkelijk of eenvoudig zijn.
^{(Brief Saint-Rémy-de-Provence, 7/8 september 1889, aan broer Theo)}

Delacroix is een Piëta, d.w.z. een dode Christus met de Mater Dolorosa. Bij de ingang van een grot ligt gebogen, de handen naar voren op de linkerzij, het uitgeputte dode lichaam en de vrouw bevindt zich erachter. Het is een avond na het onweer en de wanhopige in blauw geklede figuur tekent zich - met haar kleed opwaaiend in de wind - af tegen een hemel waarin paarse, met goud omrande wolken drijven. Ook zij spreidt de handen naar voren met een groot gebaar van wanhoop, en men ziet haar handen, goede krachtige handen van een arbeidster. Met haar opwaaiend kleed is die figuur bijna even breed als hoog. En terwijl het gelaat van de dode in de schaduw is, steekt het bleke gezicht van de vrouw helder af tegen een wolk - een tegenstelling die maakt dat de twee hoofden zouden kunnen aandoen als een donkere en een lichte bloem, opzettelijk bijeengeplaatst om elkaar beter te doen uitkomen.
^{(Brief Saint-Rémy-de-Provence, 19 september 1889, aan zus Wil)}